1. یک آدرس برای هر زبان
/اتاق-های-ما/ به زبان سایت، /en/our-rooms/ به انگلیسی. هر نسخه آدرس مخصوص به خود را دارد که همیشه همان است. Google هر زبان را جداگانه دسته‌بندی می‌کند و آن را به کسانی نشان می‌دهد که به همان زبان جستجو می‌کنند.
2. صفحه‌ای که Google بتواند بخواند
ترجمه باید در همان صفحه‌ای باشد که سرور می‌فرستد، نه اینکه بعداً مرورگر بازدیدکننده آن را اضافه کند. ترجمه‌ای که در مرورگر انجام می‌شود، Google آن را نمی‌بیند: از نظر او، سایت شما فقط به زبان اصلی‌اش وجود دارد.
3. برچسب‌هایی که زبان‌ها را به هم پیوند می‌دهند
هر صفحه به Google می‌گوید نسخه‌های دیگرش کجا هستند (برچسب‌های hreflang). بدون آن‌ها، Google ممکن است صفحه اصلی را به بازدیدکننده‌ای نشان دهد که به زبان دیگری جستجو می‌کند.
4. عنوان‌ها و توضیحات هم ترجمه شوند
عنوان و توضیحی که در نتایج جستجو نمایش داده می‌شوند، باعث کلیک می‌شوند، یا نمی‌شوند. آن‌ها هم باید مثل بقیه صفحه ترجمه شوند.
5. هیچ چیز در نسخه اصلی تغییر نمی‌کند
آدرس‌های اصلی همان می‌مانند، محتوا هم همین‌طور. آنچه امروز جواب می‌دهد، همچنان جواب می‌دهد.